De babyfoon

Mevrouw en meneer Jens zaten thuis. Het was al laat. Er werd aangebeld. Er stond iemand voor de deur met een sjaal om, een muts op en handschoenen aan. De man vroeg: "Wij zijn de nieuwe buren. Wij willen u om een gunst vragen: zou u, zolang wij weg zijn, op onze baby willen passen?" "Ja hoor, natuurlijk." De buren gaven hen een babyfoon. "U hoeft alleen soms even te luisteren." Voor de zekerheid kregen ze een sleutel van het huis en een telefoonnummer. Mevrouw Jens sloot het babyfoontje aan en luisterde. Ze hoorde gegrom en gekrab, zelfs bijtende geluiden. Ze gilde: "Harry, word wakker! De baby wordt verscheurd!" "Echt niet," zei meneer Jens. Hij ging luisteren. Hij hoorde niks. "Zie je wel." Maar net toen hij zich wilde omdraaien, hoorde hij ook bijtende geluiden. "Je hebt gelijk," zei hij. "Ga jij maar kijken, Harry," zei mevrouw Jens. Vijf minuten later stapte hij naar binnen bij de buren. Hij sloop de trap op en ging de babykamer binnen. Tot zijn grote schrik lag de baby er niet! Hij was weer thuis en belde meteen de buren. De buren kwamen een kwartier later aanbellen, en hij deed open. De buren zeiden: "Onze baby slaapt vredig, komt u maar mee." Toen hij in de babykamer stond, zag hij de baby als weerwolf. De ouders waren ook weerwolven! Hij rende naar huis en knalde de deur dicht. Maar toen sprong de baby door het raam. Hij sprong naar meneer Jens en daarna naar mevrouw Jens. Hij verscheurde ze allebei.