Het gezicht van de dood

Op een mooie zomerdag liep Simon naar zijn huisje op camping Het Kampvuurtje. Simon keek op zijn horloge: het was bijna vijf uur! Om vijf uur zou de kampvuuravond beginnen! Hij rende snel naar het dorpsplein. Daar waren ze nog net niet begonnen. Even later zaten ze lekker marshmallows te roosteren.

Toen hij terug naar zijn huisje liep, was het al helemaal donker. Opeens hoorde hij een stem achter zich die zei: “Je gaat eraan…” Toen zag hij een moment een helemaal wit gezicht achter zich. Hij dacht: help, het gezicht van de dood! Hij rende zo hard als hij kon naar zijn huisje en even later lag hij in zijn bed. Maar hij kon niet slapen, hij dacht steeds aan dat afgrijselijke gezicht. Toen deed hij zijn ogen dicht.

Hij werd weer wakker, maar niet in de ochtend. Op zijn wekker stond 3:03. Hij zag weer het witte gezicht op zich afkomen, met de mond wagenwijd open. Het volgende moment werd hij opgeslokt. Dood was Simon…